Onder de Brug van ’55
Op 4 september jongstleden was het weer zover: de bende van ’55 verzamelde zich voor hun vierde grote reünie. En voor het eerst onder de ‘nieuwe’ brug van Vroenhoven. Ooit de plek waar we als kleuters wandelden en toen we iets ouder waren stiekem in het kanaal gingen zwemmen; nu een leuke plek voor ons volwassen ‘spel’: herinneringen ophalen, lachen om wat we al vergeten zijn, en toosten op wat ons rest.
Twintig kleuters waren we in 1955, tien jongens en tien meisjes. En kijk: zeventig jaar later is er niemand weggevallen. Een unicum, haast een medisch wonder! Misschien heeft Roos, onze kleinste kleuter én onofficiële moederkloek, er iets mee te maken. Zij houdt al sinds de eerste reünie bij wie welke kwaaltjes verzamelt, en deelt de updates alsof het een artsenbulletin is.
(Foto links: In 1995 als 40-jarigen)
En ja hoor, ook dit keer had ze een programma in elkaar geknutseld waar geen geriater tegenop kan. Een wandel- en fototocht door het dorp, langs plekken die we allang vergeten waren – of die we dachten vergeten te zijn. “Wat stond hier ook alweer?” “Wie woonde daar toen?” Ons geheugen hapert wel eens, maar samen komen we er nog verrassend vaak uit.
(Foto rechts: In 2005 als 50-jarigen)
De tocht eindigde, hoe kan het ook anders, opnieuw ‘onder de brug’. Daar werd uitgebreid getafeld, de puzzelantwoorden vergeleken en cryptogrammen opgelost. Het was eigenlijk minder een test van kennis dan van geheugenfitness.
(Foto links: In 2015 als 60-jarigen)
Tussen de borden vis en vlees en de glazen wijn werd plots een dichter geboren. Eén van ons had zich laten inspireren door de stramme ledematen, de brillenglazen en de apothekers adviesjes, en bracht een gedicht dat een ode was aan onszelf: een vrolijk klaaglied over rimpels, pillen en billen die soms niet op tijd luisteren. Het werd stil aan tafel, maar daarna klonk er een daverend applaus. Wie had ooit gedacht dat de kleuters van ’55 naast spelen in een hooiberg en kattenkwaad ook poëzie in zich droegen? (Weten? Klik=> Poëzie-ver(zen) voor 70-ers )
Vaste tred, losse tong
Zoals bij elke reünie vloeiden de tongen losser naarmate de glazen leger raakten. Er werd geproost op de afwezigen – vijf meisjes konden er jammer genoeg niet bij zijn – en nog harder op de aanwezigen. “We mogen er nog zijn,” klonk het trots.
En dat klopt: een bende kwieke zeventigers, wat sleet hier en daar, maar nog altijd patent. Iemand opperde dat we dit eigenlijk elk jaar moesten doen, “maar dan met wat minder trappen”. Iedereen knikte. Want hoewel de tred inderdaad wat sloffer wordt, is de zin om samen te zijn springlevend.
Een vleugje melancholie
Zoals het hoort bij een tocht door herinneringen, passeerden we ook langs het kerkhof. Daar rusten degenen die onze jeugd hebben gekleurd maar geen reünies meer meemaken: ouders en dorpsgenoten. Het gaf de dag een vleugje ernst, maar tegelijk ook dankbaarheid. Twintig kinderen uit 1955, en anno 2025 nog altijd twintig volwassenen die elkaar vinden. Dat is geen toeval, dat is een geschenk.
Op naar de volgende ronde
Tegen half twaalf scheidden onze wegen. Met een stevige omhelzing, wat wankele benen en de belofte: dit gaan we nóg doen. Over vijf jaar, bij de 75. Of eerder – want wie weet hoe snel de tijd vliegt als je zeventig bent.
Eén ding is zeker: zolang er onder de brug van Vroenhoven plaats is voor een tafel en een glas, blijft de klas van ’55 bijeenkomen. Met cryptogrammen, met poëzie, met Roos’ wandeltochten en met de geruststelling dat het geheugen misschien wat sleets is, maar de vriendschap kraakhelder blijft.
Eindbalans: veel gelach, een vleugje weemoed, een scheut ironie en vooral een groot glas levenslust. De klas van ’55 kan er nog wel even tegenaan.
Lutgarde Theunissen (met dank aan de input van de anderen van de lichting 1955)
De 70-jarigen op 04-09-2025
Van links naar rechts:
Heren: Paul Paulissen, Joël Schepers, Eric Vos, Simon Crauwels, Louis Gerard Verjans, Yvo Crauwels, Eddy Bosmans, Noël Dupas, Frans Paulissen en Koen Nijs.
Dames: Els Renkens, Marie-Jeanne Smeets, Idalie Nelissen, Roos Hardy, Lutgarde Theunissen.
Afwezigen: Lutgarde Meertens, Yvette Kerkhofs, Marina Smits, Gerda Swinnen en Rosaline Broux.