Maandag 13 juli: Verslag van de 5‑sluizentocht
Met een gezellige groep van 32 deelnemers, zowel uit Vroenhoven als van daarbuiten, verzamelden we om 10.00 uur aan het kerkplein, voor een dag die volledig in het teken stond van water, zon en verwondering. De ontvangst was hartelijk, de sfeer meteen goed.
Op weg naar Maastricht
Bus-firma Neptunus loodste ons bijna feilloos naar de aanlegplaats aan de Maasboulevard in Maastricht, Daar lag de boot van Rederij Stiphout klaar. De zon was van de partij, dus zonnecrème, hoeden en waaiertjes waren geen overbodige luxe. Gelukkig zorgde een zacht briesje voor wat verkoeling.
Eenmaal aan boord bleek meteen hoe comfortabel de zitplaatsen waren. Iedereen kon kiezen voor een plaats op het zonnedek of binnen in de boot. En tijdens de tocht vertelde de kapitein uitgebreid over de bezienswaardigheden langs de vaarroute. De vijf sluizen maakten de tocht extra bijzonder en zorgden voor een unieke ervaring.
Vóór we de eerste sluis bereikten, maakte de boot een extra rondje door het grindgat van Oost‑Maarland. Een onverwacht, rustgevend intermezzo met spiegelend water en groene oevers.
Even later bereikten we de imposante sluis van Ternaaien, waar een hoogteverschil van 15 meter wordt overbrugd. Het langzaam stijgen in de sluis gin vrij vlot, maar blijft een fascinerend schouwspel.
Daarna maakte de boot rechtsomkeer en voer richting Kanne … onder de nieuwe en hoge “Passerel van Caestert” door. Pas van dichtbij besef je hoe hoog (50m) en lang (bijna 200m) deze voetgangersbrug is.
Aan beide zijden van het kanaal rijzen de wanden soms 60 meter hoog op — een stille getuige van het harde werk van de kanaalgravers die zich door mergel en heuvels heen boorden. Het vervolg over het Albertkanaal bracht ons langs Kanne, Vroenhoven en Veldwezelt. Onder de brug van Vroenhoven varen gaf velen een warm gevoel: thuiskomen op het water, in ons eigen dorp.
Lanaken, Neerharen en de kleine sluizen
De sluizen van Lanaken en Neerharen lieten ons opnieuw zakken of stijgen, telkens zo’n 9 meter. Daarna werd het smaller en spannender: op de Zuid‑Willemsvaart passeerden we kleine, handbediende sluizen. Soms was er amper 50 cm speling aan weerszijden van de boot. De stootkussens deden hun werk, en af en toe moest een brug omhoog gedraaid worden.
Bij lage doorgangen moest zelfs de overkapping met schoorsteen op het dek omlaag. Dat zorgde voor een vrolijke volksverhuis: wie boven zat, moest even naar de uiteinden van het dek of benedendeks uitwijken. De Zuid‑Willemsvaart verraste met haar afwisseling: groene oevers, stille hoekjes, bedrijvigheid op het water en telkens weer een nieuw uitzicht.
Terug naar Maastricht
Via sluis 19 en de sfeervolle binnenhaven ’t Bassin bereikten we sluis 20, waarna we opnieuw de Maas opdraaiden. Rond 16.45h meerde de boot aan de kade in Maastricht en zat onze tocht erop.
Het was een heerlijke dag op het water: zonnig, ontspannen, goed georganiseerd en vol kleine momenten van verwondering. De groep genoot zichtbaar — alleen maar tevreden gezichten bij het uitstappen. Van harte aanbevolen om deze boottocht eens met familie of vrienden te maken.
We kunnen terugkijken op een uitstekend georganiseerde en bijzonder geslaagde dag.